Als pijn je leven gaat bepalen, wil je weten waar je aan toe bent
23/10/2025 – door Marloe Niels
Karin (57) had altijd een actief leven, totdat artrose haar steeds meer belemmerde. Ze ging van specialist naar specialist, maar bleef zonder duidelijk behandelplan of erkenning van haar klachten. Ze voelde zich hierdoor klein, onzeker en alleen in een ingewikkeld medisch traject. De orthopeed bij Hikos gaf haar meer duidelijkheid, rust en houvast. Daardoor voelde ze zich beter voorbereid om opnieuw met haar eigen orthopeed in gesprek te gaan.
Als pijn je leven gaat bepalen, wil je weten waar je aan toe bent
Ik ben Karin, 57 jaar. Een paar jaar geleden leidde ik een actief leven. Sporten, tuinieren, wandelen: ik stond altijd aan. Natuurlijk had ik weleens wat pijntjes, maar niets wat me écht tegenhield. Tot het moment dat de klachten bleven en verergerden.
Wat begon met lichte pijn bij bewegen, werd langzaam maar zeker iets wat mijn dagen bepaalde. Wandelen veranderde in slenteren. Afspraken maakte ik alleen nog onder voorbehoud. Zelfs de kleinste uitjes vroegen planning en hersteltijd. Soms moest ik ineens halsoverkop weg, omdat mijn energie op was.
Een bezoek aan de huisarts en later aan een sportarts leverde de diagnose artrose op. Dat was geen verrassing. De reactie daarop wel: “Daar heeft iedereen op jouw leeftijd wel last van.” Is dat zo? Want ik ken die mensen niet. En de pijn die ik voelde, was niet gewoon.
De klachten bleven bestaan
In de jaren die volgden probeerde ik van alles: fysiotherapie, chiropractie, rust. Maar het hielp nauwelijks. Mijn wereld werd steeds kleiner. En toen ik uiteindelijk met de huisarts sprak over een heupprothese, kreeg ik vooral te horen dat mijn verwachtingen te hoog waren.
Met een verwijsbrief op zak ging ik naar de orthopeed. Klaar voor een behandelplan. Mijn hoop was dat de foto zou laten zien wat ik al langere tijd voelde: dat het tijd was voor een nieuwe heup. Maar die bevestiging kwam niet. De orthopeed zag geen duidelijke verslechtering en stelde een cortisoninjectie voor.
Dat riep meteen vragen op: zulke injecties worden toch toegediend bij pees- en slijmbeursontstekingen? Heb ik dan een ontsteking? Verder werkte mijn brein op dat moment even niet. Mijn vraag of ik in aanmerking kon komen voor een nieuwe heup kwam niet eens ter sprake. Toch wel enigszins uit het veld geslagen verliet ik de spreekkamer. Ik had verder helemaal geen vragen gesteld omdat ik overrompeld was. Dan ben ik ook nog zo iemand die zoiets moet laten bezinken voordat ze reageert.
Eenmaal thuis voelde ik paniek. Pijn, frustratie, onzekerheid, het werd me even te veel. Hoeveel ellende hebben de mensen die wel een nieuwe heup hebben gekregen moeten doorstaan? Wat miste ik in het verhaal en wat zag ik over het hoofd? Ik kende niemand met kennis van zaken met wie ik erover kon praten. Na lang piekeren kwam ik niet verder dan mijn zorgverzekeraar om meer informatie te vragen. Huilend deed ik mijn verhaal. Wat was het fijn dat iemand naar mij luisterde en meedacht over mogelijkheden. Deze vriendelijke medewerkster attendeerde mij op Hikos, waar ik mijn situatie met een orthopeed kon bespreken.
Meer duidelijkheid en houvast
De volgende dag werd ik gebeld door verpleegkundige Marloe van Hikos. Een bijzonder hartelijke vrouw die mij mijn verhaal liet doen en heel duidelijk de gang van zaken uitlegde. In de tussentijd had ik mijn medische dossier al gedownload en kon ik haar even later alle stukken toezenden. Een paar dagen later liet Marloe mij weten dat de afspraak was gepland en wanneer de orthopeed telefonisch contact met mij op zou nemen. Ik heb nog wel even aangegeven dat beeldbellen niet helemaal mijn ding is. De tranen die ongetwijfeld zouden komen, hoefde hij niet te zien toch? Dat hij ze zou horen vond ik al vervelend genoeg. Dus volgde er een ‘gewoon’ telefoongesprek.
Het werd een gesprek zoals ik had gehoopt: rustig, een luisterend oor, duidelijke vragen van zijn kant en duidelijke antwoorden op vragen van mijn kant. Ik kreeg informatie en adviezen, waarvan ik een schriftelijk verslag heb ontvangen. Die informatie gaf me houvast. Ik voelde me sterker, beter voorbereid, en ging vol zelfvertrouwen opnieuw in gesprek met mijn eigen orthopeed. Daar werd duidelijk waarom voor de injectie gekozen werd en na input van mij werd besloten eerst een MRI te maken voor meer duidelijkheid. Of die uitslag brengt wat ik hoop? Dat weet ik nog niet. Maar wat ik wél weet: ik sta nu steviger in mijn schoenen en snap de keuzes van mijn arts nu beter.
*De naam Karin is gefingeerd. Echte namen of locaties hebben we wegens privacyredenen weggelaten. Heb je ook een (soortgelijke) medische vraag? Neem gerust contact met ons op via 020-211 7206 of [email protected] voor een gratis intake met onze verpleegkundige Marloe.
